Website sponsoren:

Kano centrum Arjan BloemKano Centrum
Arjan Bloem
Specialsit in Uurwerken Arnold van der Duim
Specialist in Uurwerken

Tochtverslagen 2017

Holwerd – Nes v.v..

Tochtleiders: Elbrich en Dirk.

Deelnemers: Floris, Jos, Albert, Jaap en Joost

De zee neemt en de zee geeft. Wat zal de zee vandaag doen? De voorspellingen waren gisteren nog ideaal met redelijk wat zon, windkracht twee en een miniem drupje regen. Op de pier lijkt het weer exact aan de verwachting te voldoen, maar bij nader inzien blijken ergens in het zuidwesten toch donkere wolken te hangen en het lijkt aldaar te regenen. Elbrich neemt contact op met de Brandaris over mogelijk onweer. Daar is inderdaad een zekere kans op, maar over plaats en tijd blijkt weinig te zeggen en het weer lijkt prima, dus steken wij om 10:45 van wal. We zijn niet de enigen want vlak voor ons vertrekt een andere groep waarin ik ook een aantal Onder de Wadders ontdek.

De tocht verloopt voorspoedig: we volgen de vaargeul van de veerbootroute aan de westzijde en hebben op zeker moment een knoop stroming mee. We halen de andere groep in die zich aan het verpozen is en ontdekken dat een deelneemster een hond op het achterdek meevoert. Het lijkt me een Drentse Patrijshond maar functioneel is het nu dus een echte zeehond. Kort daarop houden wij ook een drijfpauze en vernemen dan van Jos dat hij onlangs jarig was een en traktatie in het voorruim heeft liggen die hij in Nes aan zal snijden.

Na 1 uur en 45 minuten varen doen we Ameland aan en vertoeven uit de wind op de leugenbank en doen ons tegoed aan de boterkoek van Jos. Daarna passagieren we kort in Nes waar we appeltaart met slagroom verorberen en aanvaarden dan de terugtocht, nu met een ‘flauwe koelte’ in de rug. Op Piet Scheve Plaat pauzeren we en zien de tweeling Sier en Oerd vlakbij in nauwe geul voorbij stomen in tegengestelde richting. Zeehonden steken nieuwsgierig hun kop boven water en verdwijnen dan weer. Twee uur na vertrek embarkeren we weer bij de pier. De zon schijnt en we scharen ons om de beide tochtleiders om onze avonturen te evalueren. Dat is snel gedaan want de mensheid heeft meer te babbelen over narigheid dan over geluk. Ja, de zee heeft vandaag niets genomen en maar wel erg veel gegeven.

Joost Veerman.

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2017

Klei route.

Zondag 27 augustus stond er een binnenwatertocht gepland, met Jaap als tochtleider. Het was de gehele kleiroute en dat houdt in een tocht van 40 kilometer. Na enige twijfel of dit nog niet te ver voor mij was heb ik me aangemeld en met mij nog 5 deelnemers inclusief de tochtleider. Zondagochtend 9.00 uur, een strak blauwe lucht en windstil. De weergoden zijn ons goed gezind en zo vertrekken Jaap, Dirk, Thom, Gurbe, Jidou en ik vanaf het clubgebouw richting Welsrijp. Het belooft een warme dag te worden en daarom heb ik maar een flinke voorraad water meegenomen, want onderweg zijn er weinig mogelijkheden om de voorraad aan te vullen. Het water is mooi vlak en we peddelen mooi door naar het eerste rustpunt. Dat is even voorbij Oosterlittens, waar ik de door mijn vrouw toepasselijk gebakken “kleikluten” uitdeel.

Na de korte onderbreking gaan we verder en de temperatuur begint aardig op te lopen. Het tempo van de beloofde 6.5 km/u ligt iets hoger en zo varen we door Baard richting het van Harinxmakanaal Hier slaan we rechtsaf richting Deinum. Iedereen is nog fit en de ploeg besluit vlak voor Marsum de middagpauze te nemen, zodat we de benen even kunnen strekken en de broodjes op te eten. Dirk zorgt hier voor de warme snack, maar komt erachter dat aan het blik knakworstjes geen lipje zit om dit te openen. Gelukkig heeft Thom nog een zakmes uit zijn diensttijd waar een opener opzit.

We zijn over de helft en de wind begint een beetje aan te wakkeren, dit geeft enige verkoeling. Genietend van de natuur varen we door Menaldum, Berlikum en slaan linksaf naar Ried. Een gedeelte van de elfstedentocht dat Dirk, Gurbe en Jildou bekent voorkomt, maar dan in tegenovergestelde richting. Het dorpje Ried komt in zicht en hier is onze laatste pauze. We zoeken de schaduw op en kijken naar de bootjes die voorbij komen. Vooral dit gedeelte tot aan Franeker is dit een drukke route voor de dagje mensen met een boot. Het laatste gedeelte van tocht is begonnen. In de verte zien we Franeker al, waar we om ongeveer 16.15 de stad binnen varen. Iedereen is nog fit en kijken terug op zeer geslaagde tocht. Wel heb ik respect voor de mensen die de elfstedentocht non-stop varen. Die moeten deze ronde 5 keer achter elkaar varen. Voor mij is twijfel weggenomen dat de 40 kilometer misschien te ver was en dat je al pratend en genietend van de natuur de kilometers zo voorbij vliegen.

Jelle Rodenhuis

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2017

Roptazijl - Terschelling – Roptazijl.

Kano op het dak, attributen om te varen in de speciebak, tentje slaapzak, luchtbed en alle kampeerspulletjes gecontroleerd, proviand gecheckt en alles in twee Ikea tassen. Touwtjes voor wagentje geknoopt, wielen schoongemaakt. Alles op vrijdag, niets aan het toeval overlaten. ’s Avonds in de auto. Nog even zien waar we langs varen en terugleggen. Allemaal voor stress en pret. Wekker gezet en dan naar bed.

Zaterdagochtend voor de wekker wakker. Koffiezetapparaat aan gedrukt. Bak yoghurt en omelet gegeten. Prachtig weer en op pad. Bij de club wordt opgeladen en dan met zijn tienen naar het gemaal Roptazijl. Een prachtige plek met strandje en een fantastisch zicht over land en water en een donkere lucht, zwaar van regen, wacht nog even maar komt dan toch. Nat ingepakt, droogpak aan, regenpet op, briefing, Mathijs verteld wat de bedoeling is. Het water stijgt, we worden het Kimswerdergat ingeduwd, bij K24 gaan we noord over de plaat heen naar de Oostmeep. Van de Oostmeep naar de Noordmeep. Waar twee stromen haaks op elkaar lijken te staan echte punt golven (klapotes) over een gebied van ongeveer 2 km. Voor mij geconcentreerd varen. Bij de scheidingston Noordmeep 10, Richel 1 steken we pal noord richel over en varen naar eindpunt van een strandje waar een schip is drooggevallen. Een paar honderd meter uit de kust een prachtig rif met schitterende waterplanten en krabben, een krasje op de boot, waarna we op het strand uitstappen. Op het dijkje sta ik wat wankel, Jouke helpt me met de kano.

Voordat we de tent opzetten, droogpak uit, natte kleren uit, afdrogen en sandalen aan, wieltjes onder de kano en een stukje lopen naar camping Cnossen. Tent opzetten, klein dutje en dan koffie, daarna wijn, bourgondisch. Avond eten aan de overkant, de jonge mannen spareribs en bier na vertoon tractorrijbewijs. De ouderen menuutje tomatensoep, saté geserveerd met patat en sla, daarna ijs of koffie. Heb zelf konijnenoren gekregen van alle sla, die ik toegeschoven kreeg. ’s Avonds nog een kopje koffie en een paar glaasjes wijn en bier, daarna op tijd het bed in. ’s Ochtends vroeg op 10 voor zes. Frans was al bijna klaar, had de wekker wat vroeger gezet. Ontbeten, thermo gevuld en ingepakt en op wieletjes naar het strand.

Adembenemende spekgladde zee. Het land ontsnapt aan zwaartekracht, zweeft boven de horizon. Wolken achter glas, geen scheiding tussen lucht en water. De rimpeling van de voeten trekt lachrimpels in het water. De boten in het water, het is opkomend tij en de stroom stuwt ons voort. We bewegen door een landschap van stokken, boeien, vogels en af en toe kijkt een zeehond wat wij in het paradijs voor wezens zijn. Het is helder, we varen langs de boeien, die we van ver kunnen zien. Waar de stromen elkaar ontmoeten, wordt de zee geroerd door Ursula. Uit een spekglad wateroppervlakte ontstaan golven uit twee richtingen met puntjes. Eigenlijk hetzelfde als gisteren, maar toen wist ik niet hoe ver of het was. Het wantij over naar de Friese kust, ook een klipper heeft net het anker gelicht. Nu weer met de stroom mee door het Kimswerder gat, de dijk en het gemaal glashelder, maar nog mijlen ver weg. Harlingen wordt vastgehouden door prox, anders zou het in de hemel weg drijven. Dichterbij zien we figuurtjes op de dijk, wat halers blijken te zijn. We worden verwelkomd door mensen, die zeiden, dat het een wonderschoon gezicht was al die kano’s op zee. Ingepakt, afscheid en naar huis.

Albert de Vries.

P.S. Met z’n tienen hebben we dit mee gemaakt en door mijn ogen heb ik het geschreven, met dank aan het gezelschap. Mathijs, Jouke, Cornelis, Jilles, Jan, Frans, Arnold, Elbrich en John.

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2017

Een mooie dag in mei.

Het eiland Kreupel!!!.

Terug rijdend op de Afsluitdijk kijk ik over het IJsselmeer naar de gitzwarte lucht met diep rode onder- en zijkanten. Blij, dat ik daar niet met m’n zeilbootje of kano ben.

Thuis gekomen in het zonnetje met een geweldig goed gevoel, drink ik door m’n vrouw vers gezette koffie en doe mijn verhaal over de geslaagde dag met de tochtleiders Dirk en Elbrich en supervisor Addie.

In Medemblik aangekomen praten we over de wind op de Afsluitdijk, koppen op de golven, stijve 4 naar 5 Bft. Dirk en Elbrich delen mee, dat het oorspronkelijke plan naar de Kreupel niet door gaat en dat we naar een strandje bij Wevershoof gaan. Het is prachtig weer en we gaan met halve wind op pad. De golven zijn niet hoog, omdat we hoge wal hebben. Mijn oude Nordkap probeert de vaarder uit, die zich er niet onder laat krijgen. Na een uurtje komen we op het strand aan.

Uit de wind is het aangenaam verpozen, maar in de wolken gebeurt van alles. Een windvlaag, die uit de verte aankomt, doet wat losse spulletjes van de kano waaien.

Nieuw beraad, de ontwikkeling in de lucht gaat snel. Na beraad van de tochtleiders gaan we onder de kust terug naar Medemblik om daar als de omstandigheden het toelaten nog wat te oefenen.

De bui, die zich ontwikkelt, gaat naar het zuiden. Bij ons schijnt de zon en af en toe een spettertje, de wind neemt bij ons af. Het is lekker warm als we bij de haven aan komen en na een broodje en koffie gaan we ontspannen met de natte oefeningen aan de slag. Iedereen is met plezier in het water, het lijkt wel een subtropisch zwem- en kanoparadijs. Om 3 uur is het welletjes, afdrogen opruimen, opladen en naar huis met het gevoel van een hele geslaagde dag. Op weg naar de koffie thuis. Wel even gebeld, dat ik er aan kom.

De andere deelnemers aan de tocht waren Jos, Joost, Justin, Frans en Siebold.

Albert de Vries.

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2017

Laagwater tocht.

Een lekker tochie.

Zaterdag 6 mei: mijn eerste zeetochtje van dit jaar. Addie had het georganiseerd en het plan was om van Roptazijl naar de Boontjes te varen vlak bij de bocht bij Zurich en weer terug. Omdat het daar om 14:00 u laag zou zijn zouden we wat later vertrekken: tussen 10:30 en 11:00 u verzamelen en rond 11:30 u weg. Het zou die dag in het zuiden van het land al vroeg mooi worden maar in het noorden zou de zon pas later in de middag doorbreken. Ik had in mijn auto-gps al even gekeken hoe lang het rijden zou zijn naar Roptazijl, maar helaas: die gps (Hyundai, verder een prima auto hoor, zeer tevreden) herkende de plaats niet. Google maps gaf aan 24 minuten reistijd. Ik zou samen met Addie en Elbrich die kant uit gaan. Omdat er van kanoclub Skonenvaarder uit Kampen 5 deelnemers mee zouden gaan, moesten we maar wat eerder weg. Kwart over negen opladen, half tien weg, tien uur daar. Dat plan lukte wel, maar toen we om tien uur aankwamen stond de trailer er al. Op het parkeerplaatsje bij het gemaal is niet zóveel plaats en een aantal vissers had al wat plekjes ingenomen. Daardoor moest Cornelis wat manoeuvreren om auto en trailer wat knap te parkeren. Frans en Dirk kwamen met eigen auto en vrij snel kwamen ook Els en Johan uit Kampen aanrijden. Het zag er in ieder geval naar uit dat we niet in tijdnood zouden komen. Niet veel later arriveerden Frans Bekius en uit Kampen Erna, Johan en Gerda.

De meesten waren zo bijdehand om een kanokarretje mee te nemen want zelfs op een dijk met gras is dat gemakkelijker dan tillen. Jilles en ik in ieder geval niet, dus wij sjouwden onze kano’s (en eerlijk gezegd ook nog wel een paar andere) naar een klein strandje aan de andere kant. Je moet je natuurlijk een beetje aan de planning houden anders zouden we te vroeg op de plaat zijn en zó warm was het nou ook nog niet. Er stond een windkracht 4 uit NO en het was ’s morgens ongeveer 12 °C. Na wat rondhangen op het strand de briefing van Addie. Eerst een voorstelrondje. Er waren wat beginnende zeevaarders en wat meer ervaren lui. Vanuit Kampen bleek Johan ook een ervaren zee-kayaker. Voor Jan, Jos en Jelle was het in ieder geval de eerste keer. Instructie: rustig aan naar Boontjes 40, bij de oversteek bij Harlingen goed bij elkaar blijven en dan iets buiten de groene boeienlijn naar de plaat, die ter hoogte van Boontjes 20 ligt. Enne: elkaar in de gaten houden en op roepafstand blijven varen. Het geheel is overigens goed gedocumenteerd door foto’s (in ieder geval van Elbrich, misschien van anderen?) op de site.

Volgens mij ging het allemaal wel goed. Elbrich vooral achterin, Addie op de flank en Dirk werd ingezet als iemand te ver naar voren schoot. Wind in de rug, stroom mee, wat wil een mens nog meer. Bij Harlingen was het wel even grappig: er kwam een zeilende Tjalk van de Boontjes en die wilde bij Harlingen naar bakboord draaien richting Terschelling, maar die had ons niet zo in de gaten. We lagen netjes bij elkaar en dat schip had een voltreffer kunnen maken. Dat was dan niet twee vliegen in één klap geweest maar ongeveer 15 in één klap. Afijn, hij draaide bijtijds bij en wij konden ook weer door. Na ruim een uurtje varen hielden we even een drijfpauze ter hoogte van Bo 36 en de combinatie van wind en keerstroom dreef ons al gauw weg van de vaargeul en naar de plaat. Dirk demonstreerde dat laatste even door tijdens het eten uit de boot te stappen: zijn kuiten bleven boven het water uit. Terug naar de geul en al spoedig waren we bij Bo 20 en draaiden we de plaat op. We waren er om half twee, ongeveer volgens planning. Ik dacht: ik trek ‘m niet al te ver want het water zakt toch. Er viel trouwens nog iets tegen: ik stapte uit de boot in kniehoge modder. Ik wist ternauwernood mezelf los te trekken en op de knieën (mét de kano nog aan de hand) het min of meer droge zand te bereiken.

Kornelis begon dapper met het opzetten van zo’n vistent, geholpen door zijn zoon Jilles. Zeg maar een tarp met een boogstok. Ik zag wat gefladder, het duurde even maar ik geloof niet dat er uiteindelijk iets stond. En ach, ook Dirk deed dapper een poging met zijn tarp. Maar voordat alle touwtjes een beetje uit de knoop waren moest hij zijn boot iets verder trekken. En even later weer iets verder: het water was al aan het opkomen! Een half uur te vroeg en niet zo’n beetje ook. Het is wat overdreven om te zeggen dat we van de plaat afgedreven werden, maar het was een wat korte pauze. Ik denk dat we om twee uur onze biezen pakten en weer op het water zaten.

De zon kwam er langzamerhand door en dat zou de terugtocht wat veraangenamen. De wind was wel iets aan het aantrekken en kromp wat, dus Addie stelde voor snel de vaargeul over te gaan en tussen de rode tonnenlijn en de kust te blijven. Even voorbij Harlingen zouden we dan onder de kust kruipen om uit de wind te blijven. Dat was ook wel nodig, omdat bij een aantal beginners toch wat ongemak begon op te spelen: de armen deden zich voelen en dat gecombineerd met wat hobbelig water maakte dat het niet al te lang meer moest duren. Maar ruim voor de planning kwam het strandje bij Roptazijl weer in zicht. Addie stapte vlotjes als eerste uit en Frans dacht: dat kan ook. Nou twijfelt daar niemand aan maar op dat moment lukte het even niet. Gelukkig kan hij zwemmen dus bij de debriefing waren we compleet. We keken terug op een gaaf zeetochtje: goede organisatie en leiding, leuke groep en heel bijzonder dat we belangstelling hadden van 5 leden van de Skonenvaarder uit Kampen.

Door Fons Michielsen

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2017

Luie zeetocht - Kornwerdrzand Harlingen v.v.

Tochtleider: Addie Bras

De weersverwachtingen voor 29 april zijn ideaal voor het traject Kornwerderzand-Harlingen v.v. Windfinder voorspelt windsterkte 3 bft in de morgen en in de loop van de dag afzakkend tot 2 bft. Verder een zonnetje met een klein wolkje ervoor. En nieuwe maan was het 26 april, dus twee dagen daarna zal het springtij zijn en dus ook nog wel op de 29-ste. Dat zal niet alleen van invloed zijn op de waterhoogte maar ook op de stroomsnelheid. Daar zullen we maximaal van kunnen profiteren. Tochtleider Addie meldt in een mail Harlingen HW 13:06 +227 LAT en stelt voor rondom 11:00 te vertrekken vanaf het camperplaatsje aan de Waddenkant.

Dus nu eerst maar het huiswerk doen. Op Google Maps kijk ik hoe je daar per auto komt. En dan meteen maar gemeten wat de afstand is van de tocht: 11.47 km vind ik voor het traject en dat moet dan nog met twee vermenigvuldigd worden. Google Maps is trouwens grappig als zeekaart. Alles wat bij HW onderloopt is zee en de rest is land. Of eiland. Je kan zo achter je laptop heel nieuwe werelden ontdekken: zoek maar eens Simonszand op en kijk naar de zandplaat ten noorden daarvan. Bij voldoende vergroting licht daar de naam op: Piotr Cichon Insel staat daar. Niemand die die naam kan verklaren, wadloopgidsen en wadvaarders heb ik het gevraagd, maar niemand die daar ooit van gehoord heeft. Ik denk dat het een grapje van een Google-medewerker is die zijn naam zo vereeuwigd heeft.

Om een idee te krijgen van de tocht en omdat de echte kaarten op zolder liggen start ik nu maar OpenSeaMap.org. Het werkt prettig omdat er bij ingewikkelde zaken snel in te zoomen is. Opnieuw de afstand tot ‘t Zilt gemeten, nu via de boeien van de Boontjes, dat is 12 km ofwel 6½ nm en is met meestroom dus makkelijk in twee uur te doen. De stroomatlas opgezocht: 0809 zie ik bij het begin van de Boontjes staan op de kaart met de naam 2h VOOR HW Harlingen. De eerste twee cijfers slaan op dood tij en de laatste twee op springtij. Dat is het vandaag dus ik heb te rekenen met 09 ofwel 0.9 knopen en dat is meer dan anderhalve kilometer in ’t uur. Ik sla een blad verder en zie dat de stroom bij 1 uur voor HW nog 0.7 knopen bedraagt en weer een uur later bij HW nog steeds 0.4 kts in noordelijke richting. Volgens de stroomatlas is het kenterpunt in Harlingen 1 uur na HW. Als we dan in Harlingen rustig aan doen en ca. 1 uur na HW terugvaren hebben we min of meer hetzelfde patroon in stroming in omgekeerde richting.

Nu de diepgang nog. De vraag is dus of we de Boontjes wel overkomen. Ter hoogte van Kimswerd is de geul het minst diep. Zoals eerder berekend, zullen we die ondiepte ongeveer een half uur voor HW op de heenreis passeren en weer opnieuw ca ½ uur na HW op de terugreis. Die doortocht moet wel lukken denk je dan, want als een vaargeul niet te passeren is tijdens HW dan heeft die vaargeul dus geen enkele zin. En met HW moet het laatste stukje naar ’t Zilt toch ook wel te doen zijn. Interessanter is of we weer terug kunnen keren naar ons vertrekpunt. Als dat niet mogelijk zal blijken is de oplossing vrij eenvoudig: vaar maar naar de kop van de strekdam, daar kom je zeker aan land. Maar goed, dat is geen reden om mijn huiswerk niet te doen, en dus nu maar eens op de kaart gekeken. Daar laat OpenSeaMaps mij echter in de steek (geen dieptes aangegeven) en zoek ik dus de mijn zeekaarten op en zie dat ze niet meer helemaal up-to-date zijn. De kaart laat een ondiepte zien van 04 nabij onze startplaats. Dat is echter met het oude GLLWS referentieniveau. Het nieuwe referentievlak is echter het LAT en dat ligt een stuk lager. Het verschil is ook niet constant, maar ik neem maar aan dat het 30 cm is. Die diepte van 04 verandert daardoor in 07 en daarbij is bovendien aangenomen dat de echte diepte niet veranderd is door dichtslibbing, baggerwerk of door zeespiegelstijging.

Een diepte van 07 is vanwege het streepje een negatieve diepte, wat wil zeggen dat de bodem 7 dm boven de zeespiegel uitstijgt bij LW tijdens springtij. En daar zullen we dus mee te maken krijgen als we te lang gaan pierewaaien in Harlingen. Nu de gegevens omtrent de waterstanden erbij gepakt: +227 cm LAT in Harlingen bij HW om 13:06 en +5 cm LAT in Harlingen tijdens LW (20:07), een verschil van 222 cm. We zijn dus 1 uur na HW uit Harlingen vertrokken en met een tocht van 2 uur denk ik 3 uur na HW_Harlingen aan te komen in Kornwerderzand. Daar was het echter al 20 minuten eerder HW, maar dat laten we even buiten beschouwing. Nu de regel van 12 voor waterhoogtes: het zojuist berekende verschil van 222 cm delen we door 12. Daarvan nemen we 1/12 voor het eerste uur + 2/12 voor het tweede uur + 3/12 voor het derde uur, samen 6/12=1/2. Dus 222*½=111 cm zal het water ondertussen gestegen zijn en zelfs iets meer vanwege die extra 20 minuten. Diepte is nu 110 +5 – kaartdiepte = 110 + 5 - 70 = 45 cm. Dat moet dus nog ruim voldoende zijn voor een kano maar die verwaarloosde 20 minuten is na enig rekenwerk toch goed voor een extra 10 cm verlaging van de zeespiegel. Uiteindelijk kom ik dan op een diepte van 35 cm uit en het houdt dus niet erg veel over.

Dat was dus saai rekenwerk, en nu keren we terug naar de leuke dingen des levens. Er blijken 7 deelnemers te zijn: Addie B, Fiona C, Dirk vH, Elbrich K, Hanna Maaike W, Mathijs W en ondergetekende. In het zonnetje maken we de boel in orde en iedereen is goed gehumeurd. Het is mijn eerste zeetocht bij OdW en Addie laat dus zijn leerlingen (Hanna Maaike en mij) zien wat hij allemaal bij zich heeft aan reddings-, communicatie-, navigatie-, reserve-, voedings-, reparatie-, overlevings- en verbandmateriaal. Het is indrukwekkend, met zo iemand durf je op pad, is mijn eerste gedachte maar al snel realiseer ik me dat dat niet het doel is van die presentatie; het is een voorbeeld voor aspirant zeevaarders en ik zal ook werk moeten verzetten om een dergelijke uitrusting te vergaren.

Om exact 10:45 steken wij van wal vanaf het nu nog zandige strandje in het hoekje direct tegen de dijk. Vrolijk volgen wij de boeien van de Boontjes en houden de vaargeul aan bakboord. Ik vaar in een Aquanaut van de club om dat type eens uit te proberen. Het is een snel en stabiel schip dat goed naar de skeghoogte luistert. Zo nu en dan steekt een zeehond zijn kop hoofdschuddend boven de oppervlakte en verbaast zich hoe merkwaardig mensen zich door het water voortbewegen. Mijn oudste dochter sprak toen ze klein was van zwemhondjes. Misschien is er ook een klein zeehondje dat mensen loopvissen noemt. De NW-wind is matig en als je ophoudt met peddelen wordt je langzaam teruggedreven naar het zuiden. Met Dirk doe ik een sleepoefening. Om 13:00 zetten we voet aan land en begeven ons naar het restaurant. Fiona trekt er een nette jas voor aan en ik berg mijn etenswaar stevig op in het vooronder bang voor hongerige (zee)honden.

Cappuccino en appeltaart met slagroom, wij geven ons over aan het decadente leven van de wal en laten ons dat heerlijk smaken. Vanaf het terras hebben wij een schitterend overzicht over zee en in de verte zien wij het Vlielandse Vuurboetsduin de zee uitrijzen. Om 14:00 steken we weer van wal. De wind mindert zienderogen en op een gegeven moment halen we een stuk of wat zeiljachten in die voor de wind zuidwaarts varen. Ik heb zin om zeemansliedjes te zingen van Freddie Quin (die Gitarre und das Meer) maar weet me – denkend aan de anderen – toch in te houden; bovendien weet ik de tekst niet zo erg precies.

De terugtocht gaat gesmeerd en Elbrich vertelt op zeker moment dat ze 10 km per uur afleest op haar GPS. Dat zijn ongehoorde snelheden en om 15:30 zijn we weer bijna bij ons strandje. Dat is nu echter van het water gescheiden door een brede strook slib waar het moeilijk doorkomen is. Met blubbervoeten dragen we de kajaks naar boven. In het zonnetje kleden wij ons om, eten een boterham en aanvaarden dan de terugtocht. Bij de Meerton spoelen we de boten schoon. Van Mathijs en Dirk verneem ik dat het schoonspuiten van de skeg en skeggat belangrijk is, omdat slib zich als cement gedraagt. Voor je het weet moet je met hamers en schroevendraaiers aan de gang om een en ander weer vrij te maken.

Door Joost Veerman

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2017

Den Helder - Oudeschild v.v.

Tochtleider: Roel Pierik

Deelnemers: Roel, Dirk, Frans

Roel had voor 2 april een zeetochtje Den Helder – Oude schild v.v. gepland en ik had wel zin om mee te gaan mede omdat ik in dat gebied nog niet had gevaren.

Tijdens de Lauwersmeertocht waren een paar deelnemers het spatzeil vergeten en daarom nu maar een extra spatzeil en een zwemvest mee…..je weet maar nooit.

Op zondagmorgen om 06:30 op pad gegaan en in Franeker Dirk+ kajak opgepikt. Het is wel gezellig met Dirk naast mij, hij heeft altijd wel gespreksstof………..

In Den Helder bij de KMJC moesten wij ons bij de poort melden middels het autokenteken en bleek dat onze gegevens niet waren doorgegeven…….na ampel beraad tussen diverse ambtenaren mochten wij het terrein op.

We waren om 09:15 bij de startplaats en 5 minuten later stond Roel ook voor onze neus. Tijdens het omkleden kwam Roel er achter dat hij zijn neopreen schoentjes was vergeten, dat er toe leidde dat Roel uiteindelijk in zijn zondags opgepoetste schoenen in stapte. Een geluk voor Roel was dat de neopreenschoentjes niet onder de verplichte ZV-uitrusting vallen.

Om 10:45 zijn we gedrieën onder een stralend zonnetje en vlak zeetje vertrokken, het voornemen was om eerst oostelijk te varen de ‘route’ over te steken en vervolgens onder de wal door naar Oude Schild te varen. We werden echter door de stroom verder oostelijk weggezet richting ‘Gat van de Stier’ dan we dachten en moesten nogal westelijk opsturen om de bedoelde boei (T-KL-B)onder Texel aan te lopen. Vanaf genoemde boei zijn we rustig ontspannen en genietend van het bijzonder mooie weer naar Oude Schild gevaren.

In Oude Schild ons omgekleed en aan de haven bij Veronica ons te goed gedaan aan een visje, het was daar nogal druk vanwege het bijzondere mooie weer. We hebben nog wat rondgekeken en vervolgens weer naar de steiger voor omkleden. Toen wij net omgekleed waren kwam er iemand naar ons toe die nieuwsgierig was waar we naar toe gingen en waar we vandaan kwamen. Om nu even een heel lang verhaal kort te schetsen, het was een oud lid van ODW (de architect van de de Meerton) hij heeft ons uitvoerig bijgepraat over de ‘oertijd’ van ODW. We vertrokken zodoende later dan de bedoeling was.

Op de terugweg zijn we in een haast rechte koers naar Den Helder gevaren. Het begon op te briesen, waardoor we nog wat lagen te stuiteren m.b.t. wind tegen stroom. Bij binnenkomst in de haven wilden de andere deelnemers hun rolkunsten nog vertonen, dat resulteerde er in dat ik bij één van hen mijn reddingstechnieken kon oefenen.

Om 15:30 stapten we vervolgens weer uit de boot…….na een zeer mooie en geslaagde vaardag.

Ja…..de thuisblijvers hebben deze keer echt wat gemist.

Door Frans Bekius

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2016

Lauwersmeertocht

Tochtleider: Roel Pierik

Deelnemers: Roel, Frans, Dirk, Binne, Sibolt, Dave, Joost en Judith

De centrale As, waarover de route naar Kollumeroord gaat, is voor een aantal nieuw terrein. De navigatieapparatuur weet het niet meer…, maar het lukt iedereen op tijd bij de verzamelplaats aan de Slikweg te zijn. Het weer is fantastisch, de zon schijnt volop en de windkracht is 2/3 Noord. Maar het wordt toch even spannend, want niet iedereen heeft zijn ZV uitrusting compleet! Een vergeten spatzeil zorgt voor een rood hoofd, want zonder wordt er (terecht) niet gevaren. Het extra zeil van Sibolt is al uitgeleend, dus zal de laatste afvallen… Met letterlijk nog maar een been in het droogpak ziet Judith Binne in de auto springen en rallycross ervandoor! Waar gaat hij naar toe? Na een kleine 10 minuten is hij er alweer terug… met spatzeil! Hij weet dat de deur van de jachthaven soms niet op slot zit en een heeft daar nog een gevonden! Wat een geluk…

We varen het dokkumerdiep uit en zien vissers net een grote voorn uit het water halen en niet veel later wordt er een grote roofvogel gespot. Is het de zeearend? Na zo’n 1,5 uur varen maken we vlotjes en pauzeren we bij Esonstad (een in historische stijl gebouwd vakantiedorp). Kunstig of toch kitsch?

Het is ontzettend rustig op het water en genieten van dit uitgestrekte gebied. Bij het nieuwe Robbengat varen nog 7 andere kayakkers. Enthousiast wordt er gegroet…het zijn bekenden (een groep uit Winsum). Bij de strandweg kunnen we uit de boot en eten we onze lunch. Er wordt gezorgd voor warme goulash soep met een spork en tevreden zitten we te genieten van de zon.

Op de terugweg moeten we constateren dat Roel zijn ogen niet helemaal kan vertrouwen. Een groep konikpaarden wordt aangezien voor hazen. En die zeearend...een kanarie? Misschien is het een leesbril? Maar onze tochtleider weet precies waar we zijn en op senneroog kunnen we nog even uit de boot voor een pauze.

Rond 16:30 zijn we weer bij het strandje van ‘Natuurlijk Kollumeroord’ en kan Frans ons vertellen dat we 29,2 km met een snelheid 6,2 km per uur hebben gevaren. Het was vandaag genieten op het Lauwersmeer!

Door Judith Geurts

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2017

Princenhoftocht

In de mailbox een bericht van Frans Bekius: 11 maart Princenhoftocht. Afstand ca. 25 km. De afgelopen 2 jaar heb ik niet zoveel in de kano gezeten en ik heb me in die tijd vele malen voorgenomen om weer eens wat meer te gaan peddelen. Het bleef er echter steeds bij maar dit jaar in februari 2x een kort tochtje gevaren in de omgeving van Leeuwarden en hoewel dat nog niet echt soepel ging had ik op zich wel zin om ook de PHtocht mee te varen. Naast mij (Johan) en tochtleider Frans zijn er nog 5 anderen die er zo vroeg in het jaar ook wel zin in hebben: Binne, John, Joost, Judith en uiteraard Roel. De datum kon niet beter geprikt zijn: een prachtig mooie zonnige zaterdag met een zacht windje uit zuidelijke richting. Bij het zwemstrandje van Earnewâld vlakbij het bungalowpark is de start van de tocht. Na de passage van het wipbruggetje komen we op het Wiid al snel het in 2013 geplaatste kunstwerk van de marathonschaatsenrijders tegen, voorstellende Jeen Wester, Hilbert van der Duim en Jos Niesten. Wie kent deze illustere heren niet!

Bij het hotel aangekomen houden we rechts aan om via de Lange Sleatten de Neare Saiter in te varen. In dit nauwe slootje stoot ik een paar maal met mijn peddel tegen een onder water gelegen en daardoor nauwelijks zichtbare stalen damwand aan. Op de website van nationaal park De Alde Feanen valt te lezen dat hier de voormalige vuilstort van de gemeente Leeuwarden zich bevindt. Er is sprake van vervuiling die niet schadelijk is voor mens en dier, zo valt te lezen. Niet schadelijk maar toch wordt de vuilstort ingesloten door damwanden. Kosten slechts 3,5 miljoen euro. Er wordt op dit moment meer geïnvesteerd in de Alde Feanen. Een groot aantal vaarwegen en petgaten aan de westkant van dit natuurgebied wordt op dit moment uitgebaggerd. De noordkant van het gebied volgt later dit jaar. Doel van de baggerbeurt is te trachten de waterkwaliteit (helderheid van het water) te verbeteren, het herstellen van de natuur en het verbeteren van de bevaarbaarheid. Maar liefst 300.000 m3 slib wordt er verwijderd.

Op de Saiterpetten aangekomen wijst een grote ton ons er op dat we in een Winterrustgebied zijn aangekomen. En inderdaad, het is er niet druk als wij er langsvaren. Naast ons verder niemand op het water. Heerlijk! Blauwe lucht en water, goudgeel riet, ganzen in de polders maar ook in de lucht evenals zo nu en dan een dikke buizerd. Prachtige plaatjes wat Frans laat opmerken dat het hem doet denken aan het Paradijs!

Via de Grutte Krite en de Geau varen we vervolgens naar de Sitebuorster Ie waar we een klein stukje in westelijke richting varen om bij de Janssleat even onze benen te strekken en een hapje en een drankje tot ons te nemen. Een prachtig mooi plekje met links van ons een oud boerderijtje en een molentje en rechts van ons een schitterend mooi ruig natuurgebied. Het mooie plekje en het heerlijke voorjaarszonnetje doet Roel kennelijk inspireren ons te trakteren op een broodje overheerlijke warme knakworst met mosterd en ketchup. Dat gaat er bij iedereen na een paar uurtjes varen goed in! Na een ruime pauze wordt het weer tijd om terug te varen naar het Wiid. Roel ruilt vanaf hier met de boot van Frans en mag diens spiksplinternieuwe Explorer uitproberen. In de Kromme Ie komen we zowaar een zeilboot tegen, niet op de motor maar geruisloos op de zeilen varend. Gemoedelijk groetend vaart het echtpaar door. Varend door de Kromme Ie en het Grytmansrak worden we een paar keer vermaakt door grote zwermen opvliegende ganzen: fantastisch mooi om te zien en ook heerlijk om te horen al dat gegak en geklapwiek van duizenden vogels! Na een paar rondjes cirkelen, hoog in de lucht, dalen de ganzen na onze verstoring luid snaterend weer neer in hun eigen winterrustgebiedje. Al snel komen we aan bij De Veenhoop vanwaar het nog maar een klein stukje varen is naar Earnewâld. Zo rond een uur of halfvier zijn we weer terug bij onze startplek. Daar aangekomen zien we dat er een forse laag water in Frans zijn boot zit. Op de vraag of het de nieuwe kano van Frans is die lekt of dat het onze oude Roel is die zo lekt, is geen antwoord gekomen. Wel zijn die dag 7 mensen na een heerlijke vaartocht diep tevreden huiswaarts gereden.

Door Johan Jorritsma

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2017