Website sponsoren:

Kano centrum Arjan BloemKano Centrum
Arjan Bloem
Specialsit in Uurwerken Arnold van der Duim
Specialist in Uurwerken

Tochtverslagen 2014

Eindejaarstocht

Zaterdag 27 december 2014
Afstand + 18 km
Inleg: € 1,00 (geen geld voor een georganiseerde tocht )
Vertrek Meerton 10.00 uur
Vertrek Leeuwarden 11.00 uur Avondsterweg 15, 8938 AK Leeuwarden

Het aanbod van Frans Bekius om ons om te kleden in het clubhuis van KV Hydronauten was een prettig verwarmde plek waar we ons verder konden voorbereiden en onze overtollige spullen konden achter laten. In een prachtig clubhuis waarmee ik bedoel dat er goed in geleefd wordt. We vertrekken dus uit Leeuwarden. Verder waren tochtleider Willem Buruma, Mathijs Westra, Jan Tilma en Ad kokshoorn aanwezig.

Even een korte uiteenzetting van de route door de tochtleider en vervolgens goed gekleed het water op. Handschoenen aan of uit de een wel de ander niet of later uit en weer aan. Handen warm houden is blijkbaar niet makkelijk. Deze dag begon grauw en grijs en met een windkracht 4 a 5 en ik denk soms 6 op de schaal Beaufort en een temperatuur tussen de 1 en 3 graden Celsius een frisse aangelegenheid. Ik denk wanneer ik alleen zou zijn geweest ik de peddel in de wilgen zou hebben laten hangen. Maar goed een beetje kerel bla die bla geeft niet om een beetje kou.

Al met al viel het allemaal nog wel mee en is er af en toe zelfs sprake van een waterig zonnetje. De start was bij de Froske Polle en via het van Harinxma kanaal sloegen we af bij het ophaalbruggetje te Goutum om vervolgens de Wirdummervaart, Wirdum, de nieuwe Wirdummervaart, de ringsloot en vervolgens in Warga ( oude spelling ) waar een pauze werd ingelast om wat te drinken en te eten en vervolgens in een ouderwetse betonnen pisbak even wat ruimte te maken.

Weer snel de kano in. Ondanks de beschutting van het dorp koel je toch snel af, vervolgens richting Leeuwarden via de Greuns en Nauw terug naar het verwarmde clubhuis van de hydronauten.

De gevaren route was zeker de moeite waard. Als je een stukje even niet aan het praten was en je de prachtige omgeving met de ganzen, verschillende soorten eenden de weilanden in combinatie met het waterige zonnetje in je opnam was het genieten, en ben ik blij dat ik mij heb op gegeven. Met dank aan onze grote roerganger Willem Buruma en Frans Bekius voor de genomen moeite t.a.v. het clubhuis en de tocht voorbereiding. Oh ja, ze hadden daar een heerlijke hangbank en staan de foto`s van deze tocht staan op de site.

Met vriendelijke groet,
Ad Kokshoor

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2014

Island hopping op zijn Fries.

Bij Island hopping denk je aan zonovergoten Griekse eilanden. Wel, wat het weer betreft hadden we op 1 november niet te klagen, want de zon stond aan een strakblauwe hemel. Baklava en Tzaziki waren niet aanwezig, maar de temperatuur steeg naar ongekende waarde voor de tijd van het jaar en de stemming was opperbest. Naar later bleek zou dit best van pas komen.

“Waarom schrijf jij geen stukje voor ons clubblad’, werd mij een week eerder gevraagd tijdens een tocht over het Sneekermeer. Maar wat schrijf je dan, was mijn reactie. Niemand zit toch te wachten op een stukje proza over hoe wij gezellig keuvelend de Friese baren bedwongen.

Vandaag ga ik met twaalf clubgenoten het Heegermeer verkennen. Tijdens het afladen van de kajaks maak ik kennis met nieuwe clubleden. De sfeer is gemoedelijk, maar als nieuwkomer in de kajaksport kijk ik met een schuin oog naar de kade die in mijn ogen best wel hoog is.

Snel een foto maken en dan het water in…met de kajak wel te verstaan. Heeg is een leuk stadje, hoewel de jachthavens afbreuk doen aan het traditionele karakter. Maar ja, iedereen wil genieten van het Friese water.

Na verloop van tijd laten we de bebouwing achter ons en zijn we in de natuur. Veel sloten zijn voor de winter al gehackeld en we kunnen daarom genieten van prachtige uitzichten. Even stoppen voor een schapenboer die zijn vee van een eiland haalt op een heuse pont die wordt aangedreven door een buitenboordmotor, en vervolgens weer verder door steeds nauwere sloten.

Wat mooi dat Addie deze tocht heeft uitgezet, want zelf zou je nooit het lef hebben om deze schijnbaar doodlopende vaarwegen te ontdekken.

Ik klets wat met andere deelnemers en voel me ondertussen steeds zekerder worden in mijn Wind Solo van Tahe Marine. Het blijft een wiebelig ding, maar ik heb ondertussen niet meer het gevoel dat hij elk moment om kan gaan.

Na verloop van tijd en talloze lage bruggetjes, waar het nagenoeg onmogelijk is om te peddelen, bereiken we grotere wateroppervlakken. Met windkracht vier is het water weliswaar niet heel onstuimig, maar ik merk dat mijn kajak anders reageert. Hij wil tegen de wind indraaien, dus ik laat de scheg wat zakken. Met de snelheid van de groep heb ik geen problemen, want mijn boot is snel genoeg.

Rond het middaguur leggen we aan bij een eiland. Gezellig met elkaar in een kring nuttigen we onze lunch, en het is bijna jammer als we ons gemoedelijke picknickplaatsje weer voor de kuip va n onze kajak moeten verruilen.

De wind is ondertussen nog steeds uit zuidelijke richtingen en dat betekent dat de golven in de lengterichting van het Heegermeer worden opgestuwd. Ik kijk om mij heen en zie allemaal stabiele kajaks met gezellig pratende mensen. Ik wordt langzaamaan gespannen en voel mijn kajak onder mij bewegen alsof het een kurk is. Rustig aan. Kop erbij houden en meebewegen. Net als ik het gevoel heb dat ik de kajak weer wat meer onder controle begin te krijgen wordt alles onverwacht groen en stil om mij heen.

Hoe kan dit! Addie had toch gezegd dat dit zelden of nooit voorkwam? Ik haast mij om uit mijn kajak te klimmen en ben snel weer op mijn kajak en lig er vervolgens aan de andere kant ook gelijk weer naast. Brrr… ondanks de wetsuit is de watertemperatuur onaangenaam. Dit moet niet te lang gaan duren want ik voel dat mijn spieren verstijven.

Tja, wat wil je begin november.

Gelukkig krijg/neemt Addie de leiding en met behulp van Dirk en Mathijs, die mijn kajak zo goed mogelijk droog maken, ben ik snel weer in staat om het ding te bestijgen. Een droge muts om het hoofd voor onderkoeling te beschermen en we gaan weer op weg.

Dankzij het mooie weer en mijn kleding heb ik het geen moment koud gehad, al er wel heel veel lieve clubgenoten die informeerden of ik geen last had van de koude. Al met al is dit wel een wijze les voor mij geweest. Ga nooit alleen op groot water varen. Handel niet impulsief en vertrouw op de ervaring van de toerleider.

Ben ik hierdoor geschrokken of mijn passie voor de kajaksport kwijtgeraakt? Integendeel! Alle begin is moeilijk en het maakt mij alleen maar fanatieker om deze prachtige sport onder de knie te krijgen. Ik kijk met verlangen uit naar volgend seizoen.

Albert Faber

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2014

Princenhof tocht.

Zaterdag 11 oktober.

Als je voor je zelf woensdagavond beslist om de zaterdag opvolgend een tochtje van 35 km. te varen en daarvoor eventueel ODW-leden voor te interesseren, dan is het wel kort dag! Tevens moest er richting bestuur nog geïnformeerd worden of ik dat als beginner wel mag doen. Er kwamen 2 aanmeldingen binnen….. mij bekende leden van de KVT training.

De deelnemers heb ik in Burgum naar de loswal bij de jachthaven gedirigeerd. Het is daar gemakkelijk instappen (uitkijken voor de scheepvaart, het betreft wel het PM-kanaal). Verder is er ruime parkeergelegenheid, er is voldoende ruimte voor het complete ledental van ODW.

Voor vertrek gezamenlijk de route m.b.v. kaartmateriaal doorgesproken en vervolgens om 10:00 te water. Tot aan het kruiswater bij Wartena zijn we het PM-kanaal gevolgd, al naar gelang de tijd verstreek werd het daar toch wel drukker met pleziervaart. Begrijpelijk tijdens zo’n mooie dag! Terwijl we het kruiswater over wilden steken lag er een ambulanceboot in de weg, deze bleek later ter ondersteuning van een zeilwedstrijd(valk-klasse) te fungeren. Wij verkeerden tot aan De Veenhoop in gezelschap van verschillende van deze zeilers vanwege weinig wind, waardoor men regelmatig in de ‘doldrums’ zat.

Ter hoogte van Eernewoude kwamen we een kanovaarder tegen die het voornemen had om de ‘Alde Feanen’ te verkennen. Altijd leuk om ervaringen uit te wisselen m.b.t. genoemd gebied. Ter hoogte van De Veenhoop hebben we pauze gehouden, we zaten ter hoogte van de Hooidamsbrug…….die was ondertussen constant aan het openen/sluiten vanwege de drukte.

Vanaf De Veenhoop de Wijde Ee op en vervolgens via de Mûntsjegroppe naar Drachten en via Opeinde , De Leyen naar paviljoen ‘De Leyen’, waar we een koffie/appelpunt pauze hebben gehouden. We waren net binnen toen het heftig begon te regenen………een goede timing!

Vanaf het paviljoen door De Lits en over de Burgumermar in de regen gevaren…….dat kon de pret van de dag niet meer drukken. Om 17:00 waren we weer bij de loswal in Burgum.

Frans Bekius

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2014

Marne tocht

Met Elbrich als leidinggevende, Mathijs als fotograaf en Dirk als entertainer moest deze kanotocht, in de wateren ten noorden van Bolsward, wel een succes worden. En dat werd het ook. Op het Plein 1455 was het 23 augustus 2014 verzamelen geblazen. De hoofdmacht kwam uit Franeker. Maar ook via het water al daar meldden zich kanoërs. Een gezelschap van jong en oud.

Tussen de jongste en de oudste zat, schat ik, wel een a.o.w. leeftijd. Jong en oud gaat bij deze sport heel goed samen. Tijdens de tocht zoeken de jongsten elkaar wel op. Logisch toch. De rest vaart er omheen en hebben wisselend gesprekken met elkaar. Het weer was naar wens. Beter dan voorspeld. Bewolkt maar ook zon. Een regenbui zou de pret wat kunnen bederven. Deze afwisseling zouden wel eens mooie luchten kunnen opleveren. Mooi meegenomen.

Plein 1455 in Bolsward ligt aan het water. De afstand van auto naar water is goed te overbruggen. Na wat uitleg ging een ieder te water. Het bleek dat we met z’n elven waren. Drie noemde ik al. De anderen waren: Anneke, Ilonka, Frans, Siebold, Klaas, Bert, Dave en Jouke. Eerst naar het begin van de tocht. Plusminus tien minuten varen. En daar, aan het begin van de Kloostervaart, stond het bordje Marnetocht.

Een prachtig water met veel waterplanten.De bloemen waren al aan het verwelken. Jammer. Gelukkig hadden Klaas en ik het al eerder gezien. Na een paar uur gevaren, gepraat en genoten te hebben gingen we niet zo ver van Oosterend de wal op. Even de benen strekken. De stijfheid uit je lijf halen.(Ik denk hierbij vooral aan mezelf). Hier trakteerde Elbrich ons op heerlijk appelgebak. Hoe heeft ze het wel zo netjes mee kunnen nemen. Wat een geluk dat ze het recept op de website heeft gezet. En nu maar bakken.

Donkere wolken kwamen vanuit het noordwesten naar ons toe. Beter een regenbui tijdens het varen dan hier op de wal, was het advies. Onze tocht ging verder naar Oosterend. De vaart werd, bij het naderen van het dorp steeds smaller. In het dorp waren het slechts smalle grachtjes. Voor mij was dit miniatuur Amsterdam. Prachtig om ook hier te varen. Mooie afwisseling. De huisjes aan het water en de kerk die er bovenuit torent.

Na Oosterend werden de vaarten weer wat groter. En via een route ten noorden van Oosterend kwamen we in een nog grotere vaart richting Wommels. Meer het water voor een oud zeeman. Is dit een oude slenk van de voormalige Middelzee? Het is nu alsmaar rechtdoor naar Bolsward. Verdwalen kan niet meer. Nog èèn keer een rustpauze. Vlak voor Wommels in een heel rustig haventje met de nodige voorzieningen waar we gebruik van konden maken.De picknick tafel werd benut om nog wat te eten en te drinken. Bijna hadden we wilde eend uit Wommels gegeten. Helaas geen ingrediënten meegenomen. Dus maar weer laten vliegen.

Het laatste gedeelte lag voor ons. De zogenaamde laatste lootjes. Dat viel erg mee. We hadden rustig gevaren en twee rustpauzes gehad. Het ging nu via de dorpen Wommels en Burgwerd, ook mooi om deze dorpen vanaf het water te bekijken, naar Bolsward. Even voor B. gingen H. en S. (vraag Dirk naar de verklaring v. deze letters) hun eigen weg. De negen anderen vervolgden hun weg naar Plein 1455. Het was een mooie tocht.

Tot slot:

  • Jouke en Dave vermaakten zich prima met elkaar.
  • Dirk was merkbaar aanwezig. Gezellig Dirk.
  • Mathijs maakte ongemerkt foto’s. (zie website)
  • Elbrich wist alles in goede banen te leiden.
  • Ilonka viel op door haar schitterende rode hoed.
  • Anneke ging voorop. Genietend van het rimpelloze water.
  • Samen zagen we die opvliegende zwaan.
  • Siebold voelt zich thuis in de kano. Hij was de ondeugd van de groep.
  • Klaas knuffelde zo nu en dan de rietkragen.
  • Frans ademt wat ruimer als hij in ruimer water kan varen.
  • Bert heeft genoten. Het varen met een groep heeft wel wat.

Bert Nauta

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2014

Tall Ships Harlingen

Al langere tijd leef je toe naar zo’n bijzonder evenement. Zeker omdat wij, met dank aan John Walta, het evenement per kano mochten bezoeken. Op zaterdag 5 juli was het dan zover. Een grote diverse groep van jong en oud had zich verzameld bij de Meerton. Hier werden eerst de vaarregels kortgesloten onder supervisie van Mathijs. Zeker nodig omdat we naar verwachting een druk gebied gingen bezoeken, de havens van Harlingen. De organisatie gaf ons bij "hoge" uitzondering toestemming door per kano door de havens te varen. In vol "oorlogstenue" met de benodigde communicatie apparatuur stapten we in ons kano-tje richting Harlingen.

Met een gezellig "kletstempo" bereikten wij rond 11:00 uur de sluizen voor de havens. Het weer, tot dan toe zonnig, sloeg een beetje om. De wind wakkerde aan en hier en daar viel er wat water uit de lucht. Hierdoor werd het fotograferen (met een niet waterdichte) camera iets lastiger. Gelukkig verschijnen van medevaarders op diverse media tegenwoordig voldoende mooie foto’s!

Zigzaggend door de havens ontstaat voor de mensen op de wal en op de schepen een visueel mooi contrast tussen de kanootjes en de Tall-Ships. Tijdens het varen werden we o.a. gespot door Pita. Die nog wat foto’s inzond.

Bij het begin van de Zuider Pier namen we nog een pauze. John en Arina kwamen ons daar nog even een bezoekje brengen. Na wat versnaperingen brengen we nog een bezoek aan de zuiderhaven. Daar aangekomen is het ondertussen serieus gaan regenen wat toch wel een beetje jammer is. Daarna gaan we weer richting sluis voor de terugtocht. Alle schepen hebben we vanaf het water mooi kunnen bewonderen. Na ooit in het grijze verleden de Sail Amsterdam per kano te hebben bezocht was dit voor Harlingen en ons als kanoërs een gelijkwaardig en bijzonder mooi evenement!

Arnold Keizer

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2014

Masterclass Vlieland

Op vrijdag om 11.00 uur zijn we allemaal aanwezig bij het gemaal Roptazijl. Door de zonovergoten en hartelijke begroetingen van Albert-Jan, Roel, Thom, Addie en Elbrich ben ik in opperbeste stemming.

We maken de boten klaar en brengen die over de dijk naar het strandje. Hier vergelijken we elkaars plannen over hoe we naar Vlieland zullen varen. Zekerheden en onzekerheden worden besproken en er wordt onder begeleiding van Albert-Jan een keuze voor een route gemaakt. Om 12.35 gaan we op pad, eerst west tot ruim voorbij de Pollendam en dan naar de Blauwe Slenk. De sloepen van de HT race zijn al voorbij en we steken de vaargeul over op een smal stuk en varen verder aan de buitenkant langs de groene boeien. We komen bij de Inschot 1 en dan wordt het duidelijk, dat we niet over de plaat kunnen.

Het is prachtig weer en we zien een variatie aan water met en zonder golven, schuimsporen en sneller en minder snel stromend.. Buiten de Richel om, dat had ik niet gepland en ook niet goed bekeken. Roel, onder het wakend oog van Albert-Jan, heeft ons netjes om de Richel, en door de Vliesloot de haven van Vlieland binnen geloodst.

De kano’s op de wieltjes en op naar de camping, waar blijkt, dat een wieltje van Addie zijn kano is warm gelopen en gesmolten. We zetten onze tentjes op aan de rand van het bos tegenover het baken en zetten koffie, koken en drinken een glaasje wijn in de Bolder.

De evaluatie van de eerste dag is, dat het een mooie dag was en we bespreken, wat we de volgende dag gaan doen. Er zijn verschillende mogelijkheden, rondje Richel, spelen in de branding of cranberrygebak eten op Terschelling. Ik vind het allemaal prima, ik ben hier voor het eerst. Er wordt democratisch een keuze gemaakt en het is een compromis. Spelen op de gronden bij de Engelse Hoek, lunchen op Terschelling en via het Schuitegat terug.

We zitten gezellig over stroomatlassen, kaarten en HW tijden gebogen om de tocht te plannen. Voor de tijd van vertrek is het uitgangspunt, dat Albert-Jan wil uitslapen. We nemen nog een drankje en na oplossingen voor de wereldproblemen te hebben gevonden, gaan we om twaalf uur naar bed.

De volgende morgen worden we relaxt wakker, nemen een bakje koffie, ontbijten en pakken de kano’s in. Bij het duin overgaan kom ik mezelf tegen, wat is dat zwaar, de anderen van de groep helpen me gigantisch. Ik bedank ze hier allemaal voor de hulp. Om 10 uur vertrekken we van het strand, Addie eerst en Albert-Jan als laatste richting Noorden.

De schuimkoppen tekenen zich al duidelijk in de verte af. Het water verandert, eerst is er deining en dan worden de golven korter en hoger. Links van Albert-Jan zijn Thom en Roel in de brekers aan het spelen en af en toe spettert het water wel 7 meter boven hun uit. Spectaculair om te zien. Ik ben rechts van Albert-Jan mijn grenzen aan het verleggen. Om bijna 12 uur is er genoeg gespeeld en gaan we naar het Terschellinger strand, want we moeten daar uiterlijk om 1 uur weer vertrekken. Zo nu en dan komt een zeehondje kijken wat we daar doen.

Uitgerust varen we langs de Noordsvaarder en mijden de gebieden met zeehonden en profiteren van de keerstroom. Dan ontmoeten stromen elkaar en wordt het water onrustiger en dat merken we in de boot. Even later is het water weer rustig. In de Vliestroom, waar het water dieper is zijn er weer hogere golven en steken we, rekening houdend met de stroom, de geul over, passeren een schuimspoor en dan is het water weer vlak. Middels transito varen steken we de Vliesloot over, er is geen wals, zoals Albert-Jan had gehoopt.

We pauzeren even op het Vlielanderstrand en Albert-Jan en Addie vertellen over het water ,hoe we de keerstroom kunnen herkennen aan een andere kleur van het water en hoe de wals ontstaat. Daarna in de boten naar het Noordzeestrand bij de camping. Ik weet hoe hoog het duin is en ben opnieuw dankbaar voor de hulp. Even naar de winkel voor broodbeleg voor de laatste dag en dan bij de tenten koffie, wijn en worst.

Addie en Elbrich koken bij de tent, de rest gaat eten in de Bolder; Thaise Curry rijst en verse sla. Poer bêst. Als we klaar zijn met eten schuiven Elbrich en Addie ook aan en worden de campingkosten geregeld en het plan voor zondag gemaakt.

We willen om acht uur varen. ’s Ochtends om halfzes worden de meesten wakker en wordt ontbeten en alles ingepakt.

De stroom hebben we geweldig mee, we varen regelmatig 11 km/uur. Het is uitgelezen mooi weer, een wolkenveld boven de Noordzee, een zonovergoten Wad met een weids uitzicht en met de Brandaris op de achtergrond via de marifoon, is het volop genieten van de terugtocht.

Bij de kardinaal in de splitsing tussen de Blauwe Slenk, die wij nemen en het Inschot is er ook een splitsing in de stroom boten, die zich van elkaar verwijderen en verdwijnen achter de horizon.

Uiteindelijk steken we de Blauwe Slenk weer over om naar Roptazijl te varen en we bepalen welke koers we moeten varen om niet te veel door de stroom te worden weg gezet. Na 4,5 uur varen zijn we in Roptazijl. We ruimen op, praten na en zijn het over eens, dat dit een prachtige masterclass is geweest. Albert-Jan, ik dank je, ook uit naam van de anderen denk ik, voor dit fantastische weekend.

Albert

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2014

Een onverwacht genoegen

Op zaterdag 24 mei was een tochtje gepland naar Engelsmanplaat met Addie als tochtleider. Ik kon helaas niet mee, maar op de vrijdag ervóór had ik wel vrij. Ik vroeg Addie of hij er wel voor voelde om dan een tochtje te gaan maken. Hij stuurde meteen een mailtje naar de clubleden met het aanbod voor een tochtje naar Ameland op vrijdag en Engelsmanplaat op zaterdag.

Donderdagavond hadden nog 4 leden zich gemeld: Anneke, Durk, Binne en Frans. Addie had gegevens van de tocht rondgestuurd. Daar haal ik meestal uit wat ik het belangrijkste vind: hoe laat moet ik wegrijden. Maar er zat een addertje onder het gras: Addie had verkeerde getijdegegevens doorgegeven. 's Anderdaags kreeg hij van Frans en Anneke een melding dat de getijden iets anders waren, al was Anneke zo beleefd niet rechtstreeks te melden dat Addie een fout had gemaakt: ze had gewoon een lijstje met allerlei gegevens opgestuurd en dat betekende zoveel als: kijk maar eens goed naar je eigen briefje. Durk beweerde nog dat hij het wel gezien had maar had er niet veel aandacht aan besteed. Binne en ondergetekende hadden er volkomen niet op gelet. Nou ja, dat was de oefening. Verder zouden we het droog houden.

Om 11.00 u kwam de laatste aanscheuren met auto en aanhanger. Het was dood tij en het water stond wel verrekte laag: de helling bij het losgestort bazalt lag absoluut veel te ver van het water af. Zelfs de gladde basalthelling lag grotendeels droog (en was bovendien spekglad: met extreem laag water is dat heel veel meters gladde helling). Het besluit was gauw genomen: de boten als een dobber naar beneden steken langs de strekdam. Wel aan een touwtje en wel ter hoogte van de ladder. Het ging allemaal prima. Het zou windkracht 2 à 3 zijn uit zuidwest, 's morgens mogelijk een bui, 's middags opklaringen, water 17°C. Zodra de veerboot had aangemeerd (dat duurde even, dat ding kon niet harder dan stapvoets door het lage water) konden wij weg.

Oversteken, buiten de rode tonnen, het ging allemaal prima. Het laatste stukje voor de haven van Nes konden we afsteken, want om 12.30 u was het water laag en we lagen pas een uur later bij de haven, dus de zandplaat daarvóór was wel te nemen. De boten op de gebruikelijke plek op de steiger en wij in de dug-out.

We hadden besloten tot een kort verblijf op het eiland en dan om 14.30 u weer terug. We zaten nog maar net of het begon te regenen. Geen ramp denk je dan, onder een afdakje, een bankje, regenkleding. Die hadden we eigenlijk wel uit willen trekken want op de heenreis was het om te smóren zo heet met een droogpak aan. Maar goed. Het koelde mooi af met die regen en toen kwam tot onze stomme verwondering onweer. Dat duurde een half uur. Volgens planning konden we om 14.30 u te water en we konden heel wat bochten afsnijden. Desondanks hadden we veel stroom mee want we voeren soms wel 10 km/u. Het was maar goed ook dat we konden afsnijden want een klein stukje voor de veerdam van Holwerd kwam er weer onweer van de vaste wal.

Het water was nu zo hoog dat we mooi op de helling konden uitstappen. Die was niet zo heel glad meer, maar wel een beetje. Dat deed Frans en Anneke besluiten om toch maar, niet geheel vrijwillig overigens, in het water te gaan spartelen. Maar ook deze mensen en boten kregen we bovenaan en uiteindelijk keken we terug op een heel mooi dagje varen met mooie luchten en onverwachte weersveranderingen. Binne stond nog een onaangename verrassing te wachten: thuis (vlak bij Holwerd) had een windhoos een deel van zijn dak afgerukt. Enorme pech en grote zorg. Hopelijk is de overige schade beperkt gebleven, maar het is toch een ramp.

Fons

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2014

Dansen in je kano!

Over de brug dadelijk linksaf,” heeft Pita gezegd. Al dadelijk zie ik de aanlegsteiger waar Pita en Huib al bezig zijn met hun kano's. Naast de weg is een parkeerstrook waar ik mijn auto kan achterlaten. Huib komt dadelijk naar me toe en helpt mij met het afladen van mijn kano. Het is nog vroeg in het voorjaar, maar helemaal niet meer koud: zacht voorjaarsweer. Een wat gesluierde lucht waar af en toe de zon een beetje doorheen komt schijnen. Wind is er nauwelijks.

Al gauw hebben we mijn kano ook in het water en herhaalt Pita nog even de principes van het peddelen. “Beslist niet alleen je armen gebruiken om te peddelen. Peddelen doe je met je hele lichaam. Denk er maar aan dat je aan het dansen bent, straks op de steiger bij Arum gaan we nog wel even oefenen.” Huib drijft inmiddels al op het water en steunt mijn kano bij het instappen. Ook Pita zit al in haar kano en varen we weg van de steiger, richting Arum. “De peddel steek je in het water ongeveer daar waar je voeten zijn. Als je de peddel links insteekt moet je vooral een duwbeweging maken met je rechterarm, niet trekken met je linkerarm.” “Zo'n tachtig procent van de voortstuwing komt uit de duwbeweging,” vult Huib aan.

In een rustig tempo peddelen we een tijdje over het stille water. Het is goed merkbaar dat Pita en Huib ervaren kanovaarders zijn. “Ik kano al ruim dertig jaar,” zegt Pita. “Het leuke van kanoën is, dat het een lifetime sport is. Je kunt er al jong mee beginnen en je hele verdere leven ermee doorgaan.”

Af en toe rimpelt een zuchtje wind even over het water. De aanlegsteiger bij Arum komt in zicht. We leggen aan, trekken de kano's op de steiger. Huib heeft zijn primus al gepakt, zet er een schermpje om, zet koffie. “Kom Klaas, we gaan kickboksen,” lacht Pita. “Peddelen doe je met je hele lichaam, we gaan ook de voetbewegingen oefenen. Kom maar tegenover me staan.” “Zie je wel, als je stoot met je rechterarm, dan zet je af met je linkervoet en buig je je rechterknie. Diezelfde beweging maak je als je in je kano zit.” We 'kickboksen' een poosje terwijl Huib zijn fototoestel erbij haalt. “Zo wordt kanoën een vrolijke boel,” lach ik. “Natuurlijk, kanoën is ook hartstikke leuk!” “In haar vorige kano heeft Pita met haar hakken een gat in de bodem gesleten,” glimlacht Huib. “Heb ik met polyester weer gerepareerd.”

Dan is er koffie. Pita deelt koekjes uit. Kanoën is zwaar werk. Je moet altijd wat te eten meenemen. En wat te drinken ook natuurlijk. We varen terug. Pita en Huib maken soms een kleine opmerking om mij te attenderen op iets van mijn peddelbeweging. Steek je peddel naast je voeten in het water en zodra de peddel naast je is trek je hem er weer uit. Niet verder naar achteren doortrekken, daar haal je geen voortstuwing meer uit, je tilt er alleen maar een beetje water mee !omhoog!

Acht uur, een zonnige ochtend, een paar maanden later. Het is nog stil op het water. Langs beide walkanten groeit de gele plomp, soms een waterlelie, maar het is toch vooral de gele plomp die alleen nog in het midden een vaargeul open heeft gelaten. Het is een beetje oppassen, want de peddel raakt makkelijk verstrikt in de drijvende laag bladeren. Af en toe een luide plons van een geschrokken vis die wegschiet. In de blauwe lucht drijven enkele wazige witte wolkjes. In gedachte haal ik de foto's die Huib heeft gemaakt in mijn herinnering. Ja, dat zijn de bewegingen. In bedaarde kandans wiegt de kano mij, glijdt moeiteloos vooruit, maakt een kleine V-vormige boeggolf. Vooral als het water waar ik vaar breed is, spiegelt de lucht in exacte symmetrie beneden mij. Ik bevind mij in een surrealistische sfeer, drijvend op een dunne schijf die de weidse sfeer boven mij en onder mij in tweeën deelt. Ik vaar over het doorzichtige water, waar de waterplanten in de lucht lijken te wortelen. Geen waterplanten, maar luchtplanten? Zo zou ik altijd wel door kunnen gaan … zonder moeite lijkt het wel…. Slow dancing.

Met dank aan Pita en Huib,

Klaas Linker.

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2014

Rondje Schuitenzand.

Deze tocht was mijn eerste zee tocht……….al eerder had ik mij aan willen melden voor een zeetocht, echter mijn hand werd door medische problemen geteisterd. De tochtleider had een mail met info gestuurd met daarin zeer gedetailleerde gegevens m.b.t. de te volgen route.

Nautische gegevens:

  • Windkracht 2 Bft.
  • Watertemperatuur 14.6 °C
  • Afstand: 16.4 nm.
  • Tochtleider: Addie Bras.
  • Deelnemers: 10.

Nu was het dan zo ver ! Om 09:00 was het verzamelen bij Kornwerderzand, het ministrandje bij het terrein van de dagrecreatie. Er stonden daar een aantal campers waar wij onze voertuigen tussen en naast parkeerden. Het gevolg was dat de camperbewoners kwamen informeren wat wij kwamen doen……………Een zeer bekwame deelnemer ging dat haarfijn uitleggen. Om 09:20 was de briefing en vervolgens gingen we om 09:30 te water. Het was een kalme zee…..spiegelglad. Vanaf de ‘startplaats’ moesten we de flashboei BO6 aanhouden, dat ging prima. Vervolgens moest VVG 3 gepeild worden……..dat viel tegen, althans wat mij betreft. In het grijze verleden ben ik gewend geweest om de boeien vanaf 30 meter boven de zeespiegel te peilen, desnoods met een kijker, nu hing ik in het water…………nogal een verschil.

Ter hoogte van VVG11 werd een drijfpauze gehouden, waarbij we ‘bewaakt’ werden door een zeehond.

Vanaf VVG11 voeren we onder het voorliggen van een koers van 35 graden over het Schuitenzand . MR19 moest gepeild worden , de tochtleider was de eerste die de betreffende boei peilde. Doordat de zee rustig was konden we gezellig keuvelend het schuitenzand oversteken. Er was zelfs een deelnemer die de op de middelbare school in zijn hoofd gestampte gedichten ten gehore bracht…………..Slauerhoff was er niet bij.

Vervolgens koers gezet naar t’Zilt , waarbij we nog een interruptie hadden m.b.t. een deelnemer die oververhit geraakt was. De man moest gekoeld, gesteund, gesleept en bewaakt worden. Het overgaan tot actie vond de tochtleider lang duren.

Bij t’Zilt hebben we de boten op het strand geschoven en gingen we aan de koffie, soep en appelgebak… Na een lange pauze een flashboei van de Boontjes gepeild en deze route gevolgd naar Kornwerderzand. Onderweg nog geoefend m.b.t. X-redding, waarbij de gevorderden dienst deden als drenkeling. Zeker wat mijzelf betreft zijn daarin nog wel een paar verbeter-puntjes.

Vervolgens koers gezet naar het strandje Kornwerderzand, waar de waterstand aanzienlijk lager was dan tijdens vertrek, dat had tot gevolg dat we tijdens het uitstappen vastzogen in het slib……… Om 15:30 stonden we weer op het droge…….en konden we terugzien op een prachtige tocht met schitterend weer!

Tijdens de debriefing werden de aandachtspunten tijdens de oefeningen nog eens aangehaald. Verder werd aan mij nog een repremande gegeven, omdat ik zonder een sein te hebben gegeven , op zee gestopt was gaan liggen om mijn anorak uit te trekken……..ja……dat is een beginnersfout.

Auteur: Frans Bekius

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2014

Mijn Zeedoop! 12 April, Harlingen-Kornwerderzand.

Tochtleider: Marian Makelaar

Vrijdags gezellig samen met Ilonka de voorbereiding voor deze tocht gedaan. De stroomatlas bekeken en vragen rondom de voorbereiding proberen te beantwoorden. Ilonka nog bedankt en jammer dat je niet mee was.

Vorig jaar wilde ik al graag de zee op, maar qua conditie en techniek was ik er nog klaar voor. Maar vandaag is het dan zover: ik mag de zee op! We verzamelen om 10:00 uur in Harlingen. Elbrich, Fons en Albert brengen, nadat de kano’s zijn uitgeladen, de auto's naar Kornwerderzand. Albert rijdt daarna terug met Elbrich en Fons. Zo komen we vanmiddag in ieder geval weer terug in Harlingen en thuis.

Om 11.00 uur is het briefing. De route die we varen is niet rechtstreeks naar Kornwerderzand, maar we gaan via de Pollen en het Molenrak. Met prachtig weer, een zonnetje, wind Zuid/Zuidwest kracht 3-4 en met z’n tienen vertrekken we vanuit Harlingen Haven. Het zijn Vlootdagen in Harlingen en het is dus drukker in de haven. We varen, tot we de haven uit zijn, dichtbij elkaar. En dan ……. ligt daar een enorme watervlakte voor je. Wat een prachtig wijds uitzicht. Mooie golven waarin de kano prachtig weg duikt. Wat een sensatie en belevenis! Ik word daar stil van. Wat is de zee toch mooi!

We peddelen rustig verder en ondertussen legt Paul nog het één en ander uit over boeien. Dit is mijn Maidentrip die natuurlijk vastgelegd moet worden. We worden door de stroom wat weggezet en zijn daardoor wat afgedreven. Dus passen we de route aan en peddelen een stukje over de zandbank Zwanenbalg. Er ligt wel erg weinig water onder de boot. Wordt het lopen? We zetten tempo en even later hebben we weer meer water en golven onder de boot. In de verte liggen zeehonden op een zandbank en later zie ik er ook nog één zwemmen. De Kornwerderzandbank ligt ondertussen droog als we om 14.00 uur besluiten daar uit de kano te gaan. Even wat eten en drinken en dan weer in de kano. Warm is het niet op de zandbank en ondertussen is de wind in kracht toegenomen tot 5 Bft.

Uitstappen is niet zo’n probleem maar instappen is toch iets lastiger. Ik ben niet ver genoeg in het water, óf zou ik niet snel genoeg zijn geweest….? Voordat ik goed en wel in de kano zit heb ik al weer vaste grond onder mijn kano. De tweede poging gaat beter. Maar nu het spatzeil nog vast. Daar heb ik vaker ruzie mee. Eerst maar weer peddelen en dan een nieuwe poging om het vast te maken. Paul en Fons schieten te hulp. Fons koppelt zijn lijn aan mijn kano vast, Paul helpt met het spatzeil en ondertussen zorgt Fons ervoor dat hij ons weghoudt van de zandbank. Dat ervaar ik elke keer weer met de training of als je met de club op pad bent: de zorg voor elkaar.

Kornwerderzand komt in zicht. De golven komen nu van de zijkant. Dat is voor mij toch wat lastiger om te varen. Koers houden. Scheg in, scheg uit. Voor mij nog lastig in te schatten wat de kano dan doet. Maar al doende leert men en met aanwijzingen en uitleg van diverse mensen houd ik de kano op koers. Dan zijn we bij de vaargeul van Kornwerderzand. Marian besluit dat we nog een sleepoefening gaan doen. Albert mag mij slepen. Fons sleept Binne. Bij de de-briefing geeft Marian aan dat er sneller aangehaakt en weer losgekoppeld moet worden. Dit zullen we op een later tijdstip intensiever oefenen.

We varen de haven binnen en zien een “lage” steiger. Fons stapt uit en met veel moeite krijgt hij zijn kano uit het water. We besluiten toch om iets verder te varen en daar ligt tussen de rotsen een klein stukje strand. Uitstappen, maar het is lastig om met de kano over de basaltblokken te lopen. Een paar meter verder ligt iets wat lijkt op een boothelling. Ik loop er met de kano heen en dan komt er net een boot door de sluizen die de nodige golven geeft. Om te voorkomen dat de kano tegen de basaltblokken slaat - een lekke kano geeft weer zo’n gedoe en ik wil toch graag vaker op zee - ga ik iets verder het water in. Dan wil ik uit het water en zit mijn been vastgezogen in het slijk. Paul schiet te hulp en trekt mij eruit. Albert verliest bijna vaste grond onder zijn voeten en dreigt te moeten zwemmen…. ,maar uiteindelijk komt rond 15.30 uur iedereen heelhuids met kano aan de wal. We hebben ongeveer 10 NM gevaren.

Heeey, ik heb mijn eerste zeetocht volbracht! Als ik de ervaren kanovaarders mag geloven was het voor een beginner niet de gemakkelijkste tocht. Ik ben superblij en trots dat het zo goed ging. Marian, Addie, Paul, Elbrich, Albert, Fons, Binne, Pita en Huib, nog heel erg bedankt voor jullie gezelligheid, aanwijzingen en tips en Paul en Elbrich voor het maken van de foto’s. Deze zeetocht was voor mij een super start van het seizoen. Ik zie al uit naar de volgende zeetocht of oefentocht voor de opleiding zeevarenden.

Anneke Punter

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2014

Rondje Lollum.

Zaterdagmorgen, 5 april.

We gaan kanoën. Ongeveer 22 kilometer. We zijn met z’n vieren: Klaas, Ilonka, ondergetekende en Dirk, onze begeleider. Voor mij als beginneling een grote tocht… De weersvoorspelling was niet zo geweldig: bewolking, regen, zelfs hagel. Het was allemaal mogelijk, maar in de loop van de dag zou het beter worden. We kregen het advies om ons goed te kleden. Het kan op het water knap koud zijn. Alles werd door Dirk goed gecontroleerd.!

Om tien uur zouden we vertrekken.Het werd half elf. Geen paniek, we hebben de hele dag de tijd. Eerst even wat theorie. Waar moeten we op letten. Bedrading, bruggetjes,borden enz. Op de waterkaart liet hij het ons zien. De waterkaart was nieuw voor mij. Ik moest het maar uitzoeken. Een hele verantwoording. Nog nooit eerder een waterkaart bestudeerd.

Vanaf het clubgebouw eerst tegen de matige wind in naar het westen, richting Frisia brug. Voor de brug linksaf was mijn advies. En het was goed. De Arumer vaart lag voor ons. Heerlijk rustig vaarwater. ‘t Is prachtig varen tussen de rietkragen . Broedende vogels waren er vast wel, maar ik heb ze niet gezien. Veel te druk met de kaart. Wel vluchtende vogels. We verstoorden duidelijk hun territorium.

In de buurt van Achlum (?)linksaf. Weer een andere vaart. Richting Lollum. Daar mochten we rusten. Aan de rand van een roekenbos. Wat een lawaai. En zowaar, hier brak opeens de lucht en de zon liet zich zien. Heerlijk. Het was fijn om de benen even te strekken.Dirk was fantastisch. Hij had ons droog uit de kano’s weten te praten.

Na een rustpauze van een half uur weer verder. Dirk was weer zeer hulpvaardig. We mochten niet nat worden. Veel te koud. De zon bleef lekker schijnen. Al gauw werden er “vlotjes”gemaakt. De jassen gingen uit. Zo, dat hadden we ook mooi even geoefend. Op naar Tzum. Vlugger dan ik had verwacht waren we daar. Zo, vanaf de waterkant, kende ik Tzum niet. Dirk gaf weer de nodige instructies. Alles ging goed. Wat gegeten en gedronken en vrij snel weer verder. En, tot onze verbazing, wie zat er het eerst in de kano op het water. Jawel, Dirk. Vanuit die situatie bekeek hij nu hoe wij het zouden klaren. Dat kostte een van ons een nat pak. Gelukkig was de temperatuur lekker opgelopen.

Het laatste stukje naar Franeker verliep voorspoedig. We kwamen nog een Zwanen- echtpaar met zes kleintjes tegen. Maar ook heel apart, een Futen- paartje met de jonkies op de rug. Prachtig.

In het van Harinxma kanaal hadden we het lekker voor de wind.De brug was de laatste hindernis. Dat ging goed en nu de laatste peddelslagen en thuis waren we. Het was een mooie dag, voor herhaling vatbaar.

De herhaling kwam op 19-04-2014. Een rondje Schalsum. Een iets andere samenstelling. Nu Klaas, Dave, Jilles ,Dirk en ondergetekende. Dit was een kluuntochtje van ongeveer elf kilometer. Een samenstelling van jong en oud. Ik vind het prachtig om te zien hoe handig de jeugd met z’n kano omgaan. Het weer was goed en het was wederom genieten geblazen.

Dirk ook voor dit avontuurtjebedankt!

Bert Nauta.

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2014

Oprektocht 8 maart 2014 Dokkumer Nieuwe Zijlen.

Mee waren: totaal 11 personen (namen staan in het Baken van maart 2014).

Dinsdag repeteren we en Carel roept vlak voor we weggaan. "Oh ja, zaterdag is de eerste tocht van de kanoclub, en het wordt 18 graden". Tja, zeg dan maar eens nee....

Dus Carel geeft ons op en tussen half negen en negen zou hij me komen halen. Acht uur rustig opgestaan. Het is vannacht behoorlijk afgekoeld, het dak is wit van het ijs. Ik heb alle tijd want Carel is meestal wat later dan gepland. Maar vandaag is die dekselse jongen heel goed op tijd. Ik heb net de eerste hap van mijn broodje genomen als hij aan komt rijden.

Spullen in de bus en om half tien zijn we bij de sluizen. Vandaag gaan we met de dubbel de Alleut van Valley. Verdorie we houden van het Slow Live maar dit gaat nog een keer goed komen. We dreigen straks "gewoon" op tijd te zijn. We verkennen de boel snel. Bij de nieuwe sluis is een perfecte lage kano steiger. Het talud is stijl maar is goed te nemen. We leggen de boot klaar met de spullen erin en we genieten in de zon van onze eerste bak koffie als Johan Algra, de tocht leider van vandaag, aan komt zeilen. Mmm, meesmuilt hij, ik dacht dat ik de eerste zou zijn... Ha, dan had je het mooi mis....

Ik heb mijn pak aan dus we hebben rustig tijd om even kennis te maken met de rest van de groep. We hebben een leuke groep van tien man met twee kanjers van vrouwen. Om half elf hebben we een briefing waar de tocht planning wordt doorgesproken en de uitrusting gecheckt en dan is het inschepen.

Het lukt ons om het eerst in het water te liggen. Wohoe, een nieuw record! Wij zijn op tijd, wij zijn op tijd, wij zijn... enz. Daarna is het genieten geblazen. De zon wordt steeds warmer en we gaan voor de wind. Dus met een gangetje van 7 a 8 km per uur schieten we lekker op.

Op het meer komt de wind van de zijkant. Ondanks dat het windstil leek lopen er toch wat golfjes maar dat maakt het alleen maar leuker. Na een paar verzamel stopjes op het water, varen we om de Schoenerbult heen en dan leggen we aan vlak bij de Ballastplaat. De campingstoelen en picknick kleedjes komen te voorschijn en dan worden de meeste exotische gerechten bereid zoal noedels en Hollandse Brinta. Het leven is, uit de wind in de zon, goed en de droogpakken (Geen idee waarom ze zo heten) gaan uit en we pakken de eerste zon van het jaar.

Na een verkwikkende pauze varen we verder om het eilandje heen. De ravage van de laatste storm is duidelijk zichtbaar op de eilandjes. Bosjes bomen liggen met kluit en al om. Nu mogen we tegen de wind in bikkelen. Je kunt het beter omdraaien en de tegenwind op de heenweg hebben maar we hebben geen haast. We varen heerlijk als groep over het meer en genieten van de ganzen die luid snaterend het luchtruim kiezen in de verre verte. Een spectaculair gezicht.

Met de brug weer in zicht zijn we uit de wind in de luwte. We varen allemaal één voor een binnen. Terug met rode wangen, rozige koppen en 20 kilometer in de armen. De eerste tocht van het jaar kon niet beter beginnen. Mensen bedankt voor de mooie dag!

Groeten Marcel Prins.

Terug naar de tochtverslagen inhoud 2014